نحوه برخورد با اشتباه کودکان و دانش آموزان

چگونه باید با کودکان و دانش آموزانی که اشتباه و خطایی انجام داده اند برخورد کرد؟

شما نمی توانید فرزندتان را از اشتباه کردن مصون بدارید، اما می توانید کمک کنید که آسیب کمتری ببیند. بچه های 7 تا 9 ساله زمان بیشتری نیاز دارند تا بتوانند با اشتباهاتشان کنار بیایند. از این داستان ها استفاده کنید تا به فرزندتان کمک کنید تا دست از نا امیدی بر دارد.

این داستان در یک مسابقه ی کوچک در لیگ بازی اتفاق افتاده؛ وقتی آیدان پیترسون 9 ساله برای تیم خود به عنوان بازیکن تیم چوگان وارد زمین بازی شد و پایان غم انگیزی داشت. مادرش لیزا از تراکیِ کالیفرنیا که از دور پسرش را تماشا می کرد این ماجرا را تعریف کرد: “آیدان توپی را پرتاب کرد که حریف گرفت و بازی به پایان رسید “. “او در حالیکه اشکهایش را پاک می کرد می گفت من باعث شدم تیم ببازد، دلم خیلی برایش سوخت”.

بجه های 7 تا 9 ساله نسبت به زمانیکه سنشان کمتر بود در کنار آمدن با اشتباهاتشان توانایی کمتری دارند. یاد بگیرید که چگونه به فرزندتان کمک کنید درک کند که یک پرتاب نا موفق یا یک خط فراموش شده از متن یا شعری که باید حفظ می کرد پایان دنیا نیست.

گفتگوهای دلسوزانه را به تاخیر بیاندازید

دکتر ماریلین میشل روانشناس رشد در جزیره ی باین بریج در واشینگتن می گوید: با گفتن جملاتی شرایط را بهتر کنید مثلا: “تو تمام تلاشت را کردی” یا “ما بیشتر تمرین خواهیم کرد پس دفعه ی بعد بهتر خواهد شد”، و اجازه دهید اول فرزندتان صحبت کند. ” هر چیزی که شما در آن لحظه بگویید بی نتیجه خواهد بود و چیزی را درست نخواهد کرد، پس اجازه دهید او احساساتش را بیرون بریزد”. اگر او به هیچ وجه صحبت نمی کند، می توانید او را در آغوش بگیرید و با یک ضربه ی کوچک مثل سقلمه از او بخواهید به شما بگوید به چه فکر می کند. بعد از اینکه آرام شد، شما می توانید در مورد اشتباه مشابهی که خودتان یا یکی از الگوهای رفتاری او انجام داده است برایش صحبت کنید.

در مورد تعریف و تمجیدها تجدید نظر کنید

دکتر کارول دوک استاد روانشناسی دانشگاه استنفورد که تحقیق برجسته ای روی انعطاف پذیری و پافشاری بچه ها انجام داده است توضیح می دهد: اگر شما به طور مداوم عملکرد فرزندتان را با گفتن جمله ی (“کارت عالی بود”) به جای تمرکز روی تلاشش یعنی گفتن جمله ی (“تو با تلاشت در تمرین ژیمناستیک مرا حسابی تحت تاثیر قرار دادی”) مورد تمجید قرار می دهید کار را برای او در پذیرفتن اشتباهاتش سخت تر می کنید. در یک مطالعه، دکتر دوک به صدها دانش آموز پایه ی پنجم، آزمون آماده شده برای دانش آموزان پایه ی هشتم را داد. یک گروه از قبل بخاطر تلاششان مورد تعریف و تمجید قرار گرفته بودند و به گروه دیگر گفته شده بود که خیلی باهوش هستند. دکتر دوک می گوید: “بچه هایی که بخاطر هوششان مورد تجلیل قرار گرفته بودند اعتراض کردند که آزمون خیلی سخت بود و این در حالی بود که بچه هایی که بخاطر تلاششان مورد تعریف و تمجید قرار گرفته بودند، بهتر از پس آزمون برآمدند و عملکرد بهتری داشتند”. “آنها متوجه شدند تلاشی که برای کاری انجام می دهید مهم است نه فقط نتیجه ی نهایی”.

از تجربیات درس بگیرد

به محض اینکه آسیب اولیه ی وارد شده به کودکتان فروکش کرد، در مورد نحوه ی انجام آن با او صحبت کنید، بنابراین دفعه ی بعد می تواند با آن کنار بیاید. دکتر کریستوفر ویلارد، یک روانشناس در بوستون و نویسنده ی کتاب “ذهن کودکان”می گوید: “می توانید از او بپرسید- یادت می آید وقتی قبلا این اتفاق برایت افتاد چه حسی داشتی؟ بعد چه کاری انجام دادی؟” شما همچنین می توانید در مورد راه هایی برای جلوگیری از تکرار این اشتباه با هم همفکری کنید. این همان کاری ست که توبی کاسانک از تگزاس وقتی جما دختر سه ساله اش یک خط از نمایش کلاسی را فراموش کرد؛ انجام داد. کاسانک یادآوری کرد: “یک سکوت اذیت کننده بود، و وقتی جما در پایان اجرا به پشت صحنه آمد، خیلی ناراحت بود”. بعدها آنها استدلال کردند که شاید مخاطبان حتی متوجه نشدند که یک خط جا افتاده بود، پس بهترین کار این است که به کارمان ادامه دهیم. کاسانک می گوید: “جما در یک نمایش دیگر ایفای نقش می کرد و با میکروفونش مشکلاتی داشت”. “اما این بار به جای اینکه دستپاچه شود، به زیبایی آن را مخفی کرد”.

ترس از شکست را از بین ببرید

دکتر ویلارد می گوید: ممکن است فرزندتان فکر کند که اگر اشتباه کند دیگر مثل قبل او را دوست نخواهید داشت و به او افتخار نخواهید کرد. او می گوید: “از گفتن اینکه بازی یا از بر خواندن مهم نیست؛ خودداری کنید زیرا احساساتش را تخریب می کند”. “در عوض، روی گفتن چیزی تاکید کنید که بیانگر این باشد که شما انتظار کامل بودن را ندارید، و در حالیکه او احساس سرخوردگی می کند، به او بگویید که اشتباه بخشی از زندگی ست و روی احساسی که شما به او دارید تاثیر نخواهد گذاشت”. و اگر می گوید نمی خواهد دیگر آن فعالیت را بخاطر اشتباهی که مرتکب شده ؛ انجام دهد به او یادآوری کنید که به جای اینکه فقط روی لحظه ی بد آن تمرکز کند به این فکر کند که چقدر در زمان انجام آن فعالیت لذت برده و برایش سرگرم کننده بوده و اینکه او باید آن خاطرات را به خاطر بسپارد.

روابط دوستانه را پرورش دهید

با فرزند خود در مورد این چیزها صحبت کنید مثلا: اگر دوستت آن کسی ست که چون توپ را اشتباهی به دروازه ی تیم خودشان پرتاب کرده یا کلمات شعری که باید در جلوی کلاس می خواند را فراموش کرده ناراحت است، تو چه کار می کنی؟ دکتر کارولین لاندیس یک روانشناس بالینی در “نوزادان رنگین کمان و بیمارستان کودکان” در کلیولاند می گوید: “گاهی اوقات بچه ها دور بچه ای که ناراحت است جمع می شوند، و این شرایط را بدتر می کند”. در عوض، بگذارید بداند که اتفاق مهمی نیفتاده تا بتواند معمولی رفتار کند، هر چند او همچنین می تواند به حرکت های کوچکی فکر کند که ممکن است باعث خوشحالی دوستش شود”. دکتر لِوِرس لاندیس پیشنهاد می کند: “او می تواند بگوید: در وقت نهار نهار یک صندلی برایت نگه خواهم داشت، یا بعدا در اتوبوس می بینمت”. “اگر بچه ای بداند که دوستش اشتباه او را یک فاجعه ی بزرگ نمی بیند، بیشتر احتمال دارد که بتواند راحت تر با آن کنار بیاید و خودش را سرزنش نکند”.

 

به این نوشته چند ستاره می دهید؟
[امتیاز کل: 0 میانگین: 0]
ممکن است شما دوست داشته باشید

نظر شما در باره این نوشته چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یک × 4 =